Als ouder van een volwassen dochter met PDD-Nos staat het huilen mij soms nader dan het lachen. Afgelopen jaren heeft onze dochter met veel plezier bij een re-integratiebedrijf gewerkt. Zij heeft een Wajong uitkering en had een WSW indicatie tot eind 2009. Door alle bezuinigingen moet het bedrijf waar voor zij werkt waarschijnlijk grotendeels sluiten en tot onze grote schrik is de WSW indicatie niet opnieuw aangevraagd door het WNK, dus verlopen, en moet zij het hele traject weer opnieuw in met alle evt. gevolgen van dien. Waar zij anders voor 3 jaar een vervolg indicatie gekregen zou hebben is het nu nog maar de vraag of zij uberhaupt nog een indicatie krijgt en dan nog maar voor 1 jaar. De overheid denkt dat veel mensen met een uitkering wel in een ''gewoon'' bedrijf terecht kunnen. Maar als ik mag spreken voor onze dochter; Zij heeft vreselijke foute ervaringen met mannen, zij is kwetsbaar. Een werkgever moet daar rekening mee houden. Zij kan niet in een drukke (mensen/geluid) omgeving werken dit leidt haar af ze raakt daardoor vreselijk gestresst. Zij heeft zeker de eerste weken bij een nieuwe werkgever iedere dag een gesprekspartner nodig, en dat moet altijd dezelfde zijn. Daarna nog zeker 1x per week. Zij is niet flexibel, dus vaste dagen, vaste tijden. En daarbij moet zij toch de mogelijkheid hebben langzaam te groeien zij is nml niet verstandelijk beperkt! Zij heeft tijd nodig om informatie op te slaan, dit kan weken duren voor het in haar hoofd zit op de juiste plek. Zij kan verbaal gegeven informatie vaak na 2, 3 of zelfs 4 keer pas begrijpen. Zij is vaak niet in staat gebeurtenissen in een chronologische (tijd) volgorde de vertellen. Zij kan maar 1 ding tegelijk. En dit zijn nog maar een paar zaken waar zij last van heeft en weer krijgt als zij van werkgever moet veranderen. Nu functioneerd zij prima, straks weer terug bij af?!! Met gevolg veel ziekte verzuim, psychisch het niet bol kunnen werken, te moe om uit haar ogen te kijken, etc.etc iedereen met een aan Autisme aanverwante stoornis weet wat er dan staat te gebeuren. Als de overheid haar eens een leuke baan bij een gewoon en fijn bedrijf in de buurt kan geven, ze kan nml geen autorijden, en de bovengenoemde items zijn voor dat bedrijf geen enkel probleem want zij krijgt haar persoonlijke begeleider, het is er veilig en vertrouwd dan eet ik mijn hoed op. En dan nog; zij heeft PDD-Nos en iedere verandering is een aanslag op haar welzijn. Maar ik sta open voor suggesties, dus overheid doe eens een poging en maak ons nu eindelijk eens blij en achtervolg ons niet met doem scenario's waar wij als ouders van wakker liggen. Het zou zo fijn zijn te weten dat als wij er niet meer zijn om over onze kinderen waken dat er dan een overheid is die er in ieder geval voor heeft gezorgt dat zij kunnen deelnemen aan het gewone leven, dat zij gezien en niet vergeten worden.